9

De jongen loopt langs de oever van de Solo Rivier op Java. Hij is op zoek naar een geschikte plek om te vissen. Het regent. Hij houdt ervan om in de regen te vissen. In de verte ziet hij vaag de omtrekken van de Lawu vulkaan. Zijn opa vertelde hem onlangs dat hij 70 jaar geleden een Hollandse geoloog had geholpen. Die geoloog had medicijnen bij zich, voor de inlanders. Ze hadden toen een pre-historische mens gevonden, de Solo-mens. Maar nu loopt hij langs de rivier, zijn blouse is nat en plakt aan zijn huid. De jongen pakt een steen op om in de rivier te gooien. De steen lijkt wel de kies van een varken. Hij zal hem aan zijn opa laten zien.

Kerstmis

De bel gaat, maar Serkan blaft niet. Dat moet opa zijn. Otto is nog in ochtendjas gehuld. Hij voelt zich wat zweterig, met een zeurend pijntje ergens achter in zijn hoofd. Al het bier van gisteravond eist zijn tol. Marieke holt naar de deur, net als Serkan die van gekkigheid niet weet hoe hard hij moet kwispelstaarten.

"Opa, opa, daar is opa! Hij doet een standbeeld na!"

Otto ziet inderdaad door de open deur van de hal zijn vader in één van zijn standbeeldposes staan. Hij staat scheef op één been, zijn linkerarm is met tas in de hand schuin naar beneden gericht. Met zijn andere arm zwaait hij met duim omhoog in de lucht, wat hij ook met zijn vrije been probeert te doen. Zijn gezicht is één grote lach, met fonkelende pretogen onder de klep van zijn pet. Ondertussen rent Serkan rondjes om opa door de hier nog maagdelijke sneeuw.

"Zullen we zo een sneeuwpop maken opa, ja? Net zo één als jij nu staat?"

"Doen we Dinky, doen we, maar eerst lust ik wel een bakkie koffie."

Opa noemt Marieke Dinky. Hij loopt naar binnen en begroet de inmiddels beneden verzamelde leden van het gezin De Haas.

"Zo jongelui, hoe staat het ervoor in huize De Haas?" vraagt opa.

"Papa gaat in een onbewoond eiland wonen opa!"

"Op een eiland, zusje, òp een eiland" zegt Joris. "Ka-lote."

"Wat zeg je me nou Dinky? Op een onbewoond eiland? De Kaloten? Waar ligt die eilandengroep in 's hemelsnaam? Moet je daar voor je werk naartoe Otto, hoezo dat dan?"

"Lang verhaal pa, leg ik je nog wel uit."

"Zou wel erg fijn zijn ja" zegt Susan spottend.

Otto begint heftiger te zweten. Susan had er nog niets van gezegd tot nu toe.

"Juist" zegt Otto, "ik moest maar eens onder de douche."

"Doe dat", zegt Maria. "Doe dat. Koffie pa? Kerstkransje erbij?"

's Middags zijn opa, Marieke en Joris in de tuin bezig een sneeuwpop te maken. Opa moet van Marieke af en toe in de standbeeldhouding gaan staan. Maria, Susan en Otto bereiden in de keuken het kerstdiner voor. Serkan zit naast Otto, in de hoop iets eetbaars toegestopt te krijgen. Terwijl Otto het eiwit mixt voor de mousse au chocolat maalt in zijn hoofd de vraag wat hij aan Do zal laten weten. Als Do tenminste woord houdt en hem vandaag bericht of hij de uitverkoren persoon is. Dan loopt Serkan richting voordeur en klinkt de bel. Alweer blaft Serkan niet, wat Otto vreemd vindt. Opa is zo ongeveer de enige buiten het gezin waartegen de hond zich niet geroepen voelt om het huis bij elkaar te blaffen.

Maria loopt naar de deur, de handen aan haar schort afvegend.

"Ja?", hoort Otto Maria bij de deur zeggen.

"Otto? Mevrouw Do voor jou!" roept Maria.

"Zeg maar Do hoor" hoort Otto Do zeggen terwijl hij naar de voordeur loopt. Otto wisselt een korte, afgemeten blik met Maria. Hij ziet vertwijfeling in haar ogen. Susan komt ook aangelopen.

"Hallo Do" zegt Otto. "Wat brengt jou op Eerste Kerstdag hiernaartoe?"

"Ik dacht laat ik je het goede nieuws maar persoonlijk komen brengen. Is dat een dochter van je?" En ze blikt naar Susan.

"Eh, ja, dat is Marieke, eh sorry, Susan. Dat is Susan. Je hebt al kennisgemaakt met mijn vrouw Maria? Kom verder, wil je koffie? Kerstkransje erbij?"

Even later zit iedereen aan de grote ovale eettafel in de huiskamer. Anders dan tijdens de ontmoeting in Café Lorreinen is Do vandaag chique gekleed. Ze draagt een zwarte fluwelen jurk met daarop een subtiele broche gespeld. Een dieprode shawl siert haar hals. In het opgestoken haar glanst een zilveren diadeem met in het midden een grote parel. Ze gedraagt zich alsof ze al jaren over de vloer komt en voert het hoogste woord over het landgoed in de Ardennen en haar ballonnenproject. Iedereen hangt aan haar lippen.

Otto treedt buiten de groep. Hij ziet zichzelf aan tafel zitten, met de anderen. Hij probeert de gedachten te volgen die door hem heen flitsen, zo ongeveer in de maat van de aan- en uitfloepende lampjes in de kerstboom.

'Hoe zal Kerstmis volgend jaar eruit zien? Zit ik dan in zwembroek onder een palmboom met een glas Marguerita in de hand, starend naar de einder van de Caribische Zee? Ik zal dan toch wel een koelkast hebben? Niet vergeten Do te vragen.'

Otto kijkt even naar buiten, naar de sneeuw en vervolgt zijn gedachten.

'Zitten de anderen dan weer hier aan tafel? Is Do geen fijne partij voor Pa? Ik moet hoognodig Eva berichten. Elders in de wereld zitten er ook mensen aan een tafel, waar praten zij over? Maken ze ruzie? Hebben ze plezier? Kaarten ze? Eten ze? Evolueren geest en lichaam naar een vierdimensionale toestand? Er is toch ook ooit ergens een mens begonnen om in perspectief, met diepte, te tekenen. Zoals ooit weer daarvoor een mens het tekenen heeft uitgevonden. Waar haal ik deze gedachten toch vandaan? Op dit moment! Je snapt er niets van. Waar blijven de in mijn hersenen opgeslagen gedachten en emoties als ik dood ga? Gewist als van een vaste computerschijf? Bestaat er geen externe schijf met een back-up van mijn emoties? Is dat de vijfde dimensie? De tiende? Kreeg wat ik verdiende?'

Otto glimlacht even en loopt de gang van zijn gedachten verder door.

'Wordt die back-up van mijn emoties automatisch gemaakt of moet ik dat zelf doen? Dat komt er met mijn computerbestanden ook al te weinig van. Een boek schrijven? Mijn emoties in steen hakken? In brons gieten? Hoor Do eens babbelen. Zal ik nu Do zeggen dat ik meedoe?'

"Ka-lote, Tintamarre, waar ligt dat ergens?" vraagt Joris.

"Juist", zegt Otto, "misschien een goed moment om officieel aan te kondigen dat ik op het voorstel van Do in ga en dat jullie me dus voor een hele tijd zullen moeten missen. Ik doe dat niet voor mijn lol. Ik ben nu de weg een beetje kwijt en daardoor hebben jullie nu niet zo veel aan mij. Die weg wil ik terugvinden, wie ik ook alweer ben en waar ik voor sta. Ik kom zeker terug en als het goed is dus als een beter persoon, een betere vader dan nu. Zie het maar als een diepte-investering."

Het is even stil in huize De Haas, op Mariah Carey na, die zingt 'All I want for Christmas is you.' De kerstlampjes doen hun werk.

"Ga je daar leren diep op de zee te duiken papa?" vraagt Marieke.

"Ka-nonnen" zegt Joris.


naar volgende hoofdstuk



Last modified at  ÓForceDragon